علی ای همای رحمت ، تو چه آيتی خدا را

كه به ماسوا فكندي همه سايه هما را

دل اگر خداشناسي همه در رخ علی بين

به علی شناختم من بخدا قسم خدا را

به خدا كه در دو عالم اثر از فنا نماند

 چو علی گرفته باشد سرچشمه بقا را

مگر ای سحاب رحمت تو بباری ارنه دوزخ

 به شرار قهر سوزد همه جان ماسوا را

بر و اي گداي مسكين در خانة علی زن

 كه نگين پادشاهي دهد از كرم گدا را

بجز از علی كه گويد به پسر كه قاتل من

 چو اسير تست اكنون به اسير كن مدارا

نه خدا توانمش خواند، نه بشر توانمش گفت

 متحيرم چه نامم شه ملك لافتي را

باميد آنكه شايد برسد بخاكپايت

 چه پيامها سپردم همه سوز دل صبا را

چه زنم چو نای هر دم زنواي شوق او دم

كه لسان غيب خوشتر بنوازد اين نوا را

همه شب در اين اميدم كه نسيم صبحگاهی

 به پيام آشنائي بنوازد آشنا را